قهرمانان
دلم زندگی بین آدمهای کم ادعایی را می خواهد که بلدند شاد باشند و زندگی را دوست داشته باشند. آدم هایی که ایثار نمی دانند چیست، ایثار نمی کنند اما به تو احترام می گذارند چون دوست دارند تو هم به آنها احترام بگذاری. نمی خواهند همه جا را بسازند ولی بلدند خوب کار کنند و جایی که ساخته شده را خراب نکنند و در عوض توی همون کارشون یه چیز کوچک هم که شده اضافه کنند.
آدمهای رویای من فقط یک حرفه دارند اما همان را خوب انجام می دهند. خود را حلّال هزاران مشکل نمی دانند و در همه جا سری ندارند. آنها هنرشان در زیبا دیدن زندگی، در توانایی لذت بردن از لحظه ها و در سالم زیستن است .
نظرات
پرنده :
باز همین که شما به این چیزا فکر میکنید عالیه
نودنیایه واقعی ما انقدر ادما از این صفات دور شدند که دیگه حتی این چیزای قشنگی که شما نوشتیدم از یاد بردن و حتی بهش فکر نمیکنن
فکر کردن به این چیزا خودش خیلی خوبه
پرنده - January 1, 2012 9:40 AM
پونه :
سيما جونم سلام...خيلي وقته نيستم.
اميدوارم شاد باشي.
دلتنگ نوشته هات شدم و البته وقتي پيش اومد كه بيام اينجا...
دوتا خانمهاي گلت رو ببوس.
ارادتمند
پونه
سیما:
سلام پونه جون. آره خیلی وقته نیستی و نمی نویسی. دلم تنگ شده. امیدوارم خودت و سپهر نازنین خوب و سلامت باشید.
پونه - January 1, 2012 4:16 PM
قاسم :
من توقعی کم تر دارم. دلم زندگی در تمدن بشری میخواهد که زبان آنها کلمهی اعتقاد و ایمان را نداشته باشد. هر زبانی را که یاد میگیرم کلمهی ایمان و اعتقاد در آن هست
قاسم - January 3, 2012 11:06 PM
دکتر پرتقالی :
دارم فکر می کنم کمی اونطرفتر در جریانه با تمام هیجان و سرخوشی اش اما ما خودومو وصل کردیم به دنیای آدمهای مدعی همه چی دان ناآگاه
دکتر پرتقالی - January 6, 2012 10:15 AM
باد صبا :
سلام
نوشته دلنشيني بود.
از اين آدمها نياز داريم.
باد صبا - January 10, 2012 12:50 PM