کارگاه "درها رو دوباره درخت کنیم" ام دو تا عضو فعال پیدا کرده!!

دخترهام هم امسال پاییز همراه من بودند تو برگ جمع کردن. سه تایی خم رو پیاده روی خیس و گِلی و پُر برگ مشغول برگ جمع کردن و برگ پیدا کردن شدیم. خشک کردن نمی دونستند و من کمکشون کردم، نمی دونم چقدر یاد گرفتند.
اما خودشون مثل من دست به چسب شده اند برای چسبوندن برگهای خشک به در و دیوار. این هم نتیجه اش در میانه ی کار:

انجمن فیزیک ایران نامه اعتراضی به مؤسسه انتشاراتی الزویر و بیانیه ای در موضوع پیشنهاد تحريم این موسسه را منتشر می کند و اولین چیزی که به ذهن من می رسد این است که اعتبار این نامه و بیانیه ی انجمن چقدر است. چند درصد فیزیک پیشگان ایرانی عضو این انجمن هستند؟ نامه در صورتی تاثیرگذار می شود که حمایت فیزیک پیشگان ایرانی پشت آن باشد و اعضای هیات مدیره ی انجمن را کسر قابل توجهی از فیزیک پیشگان ایرانی انتخاب کرده باشند.

در یک ماه گذشته ا نتخابات هیات مدیره ی انجمن فیزیک ایران برگزار شد. این انتخابات سه سال یک بار برگزار می شود. جامعه ی دانشگاهی فیزیک ایران با بیش از ۱۰۰۰ عضو هیات علمی و چند صد دانشجوی دکتری چه نگاهی به انجمن فیزیک ایران دارد (حدس می زنم تخمین هام دست پایین باشه). اهمیت انجمن های علمی بین اهل علم جامعه را می شود با تعداد اعضای انجمن، با تعداد شاخه های فعال انجمن و نوع فعالیت های آنها، با کیفیت برگزاری کنفرانس ها، دوره ها و همایش ها سنجید. اهمیت این انجمن و میزان تاثیرگذاری تصمیم هایش را اعضایش تعیین می کنند.

اما نگاهی به آمار تازه منتشر شده ی انجمن چیز دیگری می گوید:

تعداد رأی‌های ثبت شده برای انتخاب هیئت مدیره ۳۰۵ رای

این توضیح را هم اضافه کنم که فقط اعضای پیوسته ی انجمن (یعنی دانشجویان دکتری و افراد دارای مدرک دکتری) می توانند در انتخاب هیات مدیره شرکت کنند. انتخابا ت به روشی ساده و به صورت آنلاین برگزار می شد. شنیده ام (مطمئن نیستم) که حتا با این اوصاف انجمن فیزیک از انجمن های علمی فعال در ایران به حساب می آید.

حال هی فریاد وا مصیبتا سر دهیم از شنیدن این خبرها، چه سود.
به جای غرهای در گوشی موقع ناهار، انجمن ها باید به نمایندگی از اعضایشان به این تصمیم گیری ها واکنش جدی نشان دهند اما به نمایندگی از کدام اعضا؟ تا زمانی که خود فیزیک پیشه ها انجمن فیزیک را جدی نگیرند نباید انتظار داشت که انجمن جان بگیرد.

پ.ن: با تشکر از یکی از خوانندگان اینجا که در نظرها اطلاعاتی داده و برای تاییدش لینکی به وبگاه انجمن گذاشته.
در وبگاه انجمن آمده است که انجمن فیزیک ایران تقریبا ۱۵۰۰ عضو پیوسته دارد. یعنی نزدیک یک پنجم واجدین شرایط در ر ای گیری شرکت کرده اند. به این ترتیب شاید زیاد هم بد نباشد. البته باید دید چه کسری از اعضای هیات علمی و دانشجویان د کتری فیزیک ایران عضو انجمن هستند.

چند روز پیش برای چندمین بار تو این سالها چند تا پیاز لاله و چند تا پیاز سنبل تو باغچه کاشتم.

پیاز ها خیلی جالب اند. چند ماه منتظرشون می مونی تا از خاک جوونه بزنند و بیرون بیایند. تقریبا سه ماه طول می کشه. بعد یک ماهی می کشه تا این جوونه ی سبز قدی بکشه و کم کم وسط قلاف سبزش غنچه ی سبزی دیده بشه و ده روز طول بکشه تا این قلاف رنگ عوض کنه و تازه تو بفهمی گل کرده. اگر لاله باشه تازه می فهمی چه رنگیه. خیلی ناز داره این لاله خانوم. بعد از همه ی این چهار ماه و اندی، یک هفته-ده روزی گل توی باغچه داری و بعد پر پر می شه و می ره تا سال دیگه! خیلی گل دهی اش کوتاهه. جالبه که با اینهمه انتظار و گل دهی کوتاه، کاشتن پیازها رو همیشه ترجیح می دهم. به خصوص که کم کم بچه هم می کنند و سال بعد یه پیازت دو تا می شه یا بیشتر.

البته با این زمستون های بی آب این چند ساله پیاز کاری سخت شده. همیشه همین برف و بارون بود که خودش خاک رو به قدر کافی تر می کرد. وقتی بارون نیست بلد نیستم چه کنم که نه آبش زیاد بشه و نه کم. چند سال بود پیازی نکاشته بودم و همون قبلی ها گل می کردند.
امسال دلم می خواست پیاز نو بکارم. خیلی لذت بخشه. وقتی کاشتی دیگه هی حواست به بارون و برف باغچه است. از آخرهای بهمن هر روز چشمهات به اون گوشه ی باغچه است که پیاز کاشتی و یه روز یهو می بینی یه جوونه ی نرم و زیبای سبز از دل اونهمه خاک خشک و محکم زمستونی سر زده بیرون و حالا هر روز حواست هست که چقدر قد کشیده و وای از روزی که غنچه اش رو بهت نشون بده.

چقدر این تکرار دایمی طبیعت رو دوست دارم. برای دخترهامون سه ماه انتظار خیلی زیاده و اونها رو باید از همون اواخر بهمن و اوایل اسفند بیاریم به دنیای پیازها.

دلم زندگی بین آدمهای کم ادعایی را می خواهد که بلدند شاد باشند و زندگی را دوست داشته باشند. آدم هایی که ایثار نمی دانند چیست، ایثار نمی کنند اما به تو احترام می گذارند چون دوست دارند تو هم به آنها احترام بگذاری. نمی خواهند همه جا را بسازند ولی بلدند خوب کار کنند و جایی که ساخته شده را خراب نکنند و در عوض توی همون کارشون یه چیز کوچک هم که شده اضافه کنند.
آدمهای رویای من فقط یک حرفه دارند اما همان را خوب انجام می دهند. خود را حلّال هزاران مشکل نمی دانند و در همه جا سری ندارند. آنها هنرشان در زیبا دیدن زندگی، در توانایی لذت بردن از لحظه ها و در سالم زیستن است .