در این کمتر از دو سال فهمیده ام از دید اغلب خانم ها (و بعضا آقایان ِ) اطراف من (از خانواده تا دوست و‌ آشنا) دو گناه هم مرتبه ی قتل نفس وجود دارد:

یکی این که به بچه ات شیر خشک بدهی حتا اگر دوقلو باشند، حتا در حد شیر کمکی ِ شیر مادر .
دیگه این که بچه ات را بگذاری مهد کودک، اون هم قبل از سه سال.

بحث های این چند روزه که الا ماشالله رو به افزایش هست این قدر زیاد شده که آدم نمی دونه اینجا به کدوم ارجاع بده. به هر حال از این دو تا شروع شده: نوشته ی شادی صدر و نقد حامد قدوسی.

مستقل از موضع گیری درباره ی این بحث ها که اصلا نمی خواهم واردش بشم، یک اتفاق افتاده این دو سه روزه. کلی از خاطرات و تجربیات بدم (از بچگی تا به حال) در وبلاگ ها مرور شد و می تونم بگم یه دوره ی فشرده ی خودآزاری داشته ام با خواندن اینهمه نوشته.

جدا از "تمرین نفرت پراکنی" (به قول کمانگیر)، تمرین ِ مرور دسته ای از خاطرات بد، در یک دوره ی کوتاه، و یادآوری فراموش شده ها (اون هم همگی یکجا) تجربه ایه برای خودش!