این یادداشت را با تاخیر و در جواباین دعوت می نویسم.

راستش هر چه این مدت به این موضوع فکر می کنم جواب مناسبی ندارم. چون اصولا با مفهوم رسانه ی م ل ی مشکل دارم.

- اگر منظور از رسانه ی م ل ی رسانه ای ست که با بودجه ی دولتی اداره می شود که واضح است به کل با آن مخالفم و نظری درباره اش ندارم.

- اگر منظور از رسانه ی م ل ی رسانه ای است برای افرادی با زبان مشترک یا دغدغه های اجتماعی یا سیاسی مشترک ، در این صورت از نظر من مهم ترین نکته اینه که بودجه اش از کجا تعیین می شود. کسانی که بودجه را می دهند تعیین می کنند آن رسانه چطور کار کند. اگر با مالیات من و شما اداره می شود آن وقت این ما هستیم که رسانه باید راضی مان نگه دارد. حالا این راضی کردن از اطلاع رسانی شفاف درباره ی اخبار روز هست تا انواع و اقسام برنامه های اجتماعی.

خلاصه که من فکر می کنم پیشنهاد دهنده های این بحث بهتر است اول تکلیف بودجه را تعیین کنند و آن را به بحث بگذارند.

ماه رمضان آمده، ماهی که بسیار دوستش دارم. ماهی که ماه رابطه ی نزدیک تر ما با خدا است. اما دیگه امسال نمی شه با چهار رکعت نماز و یه ماه روزه به آرامش رسید و حس نزدیکی به خدا کرد، امسال چطور می خواهیم بخوانیم:

خدایا روزه مرا در این روز مانند روزه داران حقیقی که مقبول توست قرار ده ، واقامه نمازم را مانند نمازگزاران واقعی مقرر فرما ،

چطور می شود به آرامش رسید وقتی یاد همه ی اون هایی که ماه رمضان های قبل بودند و حالا یا در دنیا نیستند یا در زندانند یا گوشه ای پنهان، رهایمان نمی کند. از همه بدتر یاد آن ها که آزارها دیده اند و الان بیمار و نیمه جان در خانه هایشان اسیرند.

امسال ماه رمضان بوی دیگری دارد. روزهای خیلی سختی است برای همه مان. مرز فراموشی و تسلط بر خود را نمی شناسم. مرز امید و بی خیالی را نمی دانم. همین نگرانم می کند.

من که آمار نگرفته ام، اما این روزها بسیار دیده ام و شنیده ام که متولدین دهه ی شصت اکثریت حاضر در خیابان ها،تجمع ها ،دستگیرشده ها و شهدا بوده اند.
دهه ی شصتی ها حالا حالا ها تاثیر گذار خواهند بود. به هر حال قله ی به این پهنی و به این بلندی (در نمودار زیر)،اثراتش هم در اجتماع گسترده خواهد بود.

منبع: وبگاه سازمان ثبت احوال