هر چند حریف قوانین بازی را رعایت نمی کند بیایید ما رعایت کنیم.

این قدر برگ برنده داریم که لازم نیست ما هم مثل حریف دست به دروغ و صحنه سازی بزنیم. کشته شدن انسان ها در خیابان ها این قدر زشت و ناراحت کننده است که دیگر نیازی نیست که عکسی تقلبی بسازیم از زن بارداری که کشته شد و ... . شما را به خدا بیایید حقایق را دست به دست بچرخانیم و دروغ پردازی نکنیم و اگر خبری دستمان رسید اول کمی به درستی اش فکر کنیم و بعد منتقلش کنیم. این قدر مثال از تقلب داریم که لازم نیست نامه های خنده داری جعل کنیم و به جای سند محرمانه جا بزنیم. نیازی به دیدن نامه های جعلی محرمانه ی سطح بالا نیست تا باور کنیم تقلبی رخ داده، کمی فکر و جمع بندی رخدادهای اخیر کافی است.

چیزی که این روزها شاید به اندازه ی دروغ ها، بازداشت ها و کشته شدن ها، خیلی ها را می آزارد دادگاه های خصوصی است که بعضی ها در بالاترین، وبلاگ هایشان، فیس بوک، جمع های دوستانه و ... تشکیل داده اند و درش حکم صادر می کنند. عکس طرف را با اسم و آدرسش می چرخانند و برای کشتنش نقشه می کشند. می گویند نامرد داشته چاقو می زده پس پیداش کنیم و بکشیمش و کلی از این حرف ها که این روزها کم نشنیده ایم. یادمون نره ما دنبال رایمون بوده و هستیم و همه ی تلاشمون برای اجرای قانونه و همه ی مشکلمون با قانون گریزی و قانون شکنانه. اگر قانون رعایت بشه خودش این ها را مجازات می کنه و تنها وظیفه ی ما در برابر اینان شاید ارایه ی مدرک به دادگاه است.

به نظرم هیچ توجیهی برای این خشونت ها قابل قبول نیست . بگذارید دادگاه هایی ایجاد شوند که به جرایم رسیدگی کنند. این اشخاص و اعمال کثیفشان را به ذهنمان بسپاریم و در رویاهامان به جای تعیین مجازات، به آینده ای فکر کنیم که این ها را قاضی ها و دادگاه های عادلی با مدرک و دلیل (که شاید بعضی هاش دست ما باشد) مجازات می کنند.

مگر نه این که سی سال پیش هم ما تجربه ی اجتماعی ای داشتیم که متاسفانه بعدش خیلی ها خودشان دادگاه شدند و مجازات کردند. چه اموالی که به زور چپاول نشد و چه خون ها که ریخته نشد. به نظر من موفقیت یک جنبش اجتماعی (آن طور که این روزها می گویند: " ِ آرام و مدنی") این است که اشتباه های فاحش قبلی را تکرار نکند.

می دانم که بسیاری در پاسخم خواهند گفت یعنی تو به این دادگاه ها امیدی داری؟ و وقتی من بگویم امید دارم که روزی دادگاه عادلی بر قرار شود، می گویند به همین خیال باش. اما به نظر شما این خواسته ی من کم احتمال تر از برگشتن رای هایمان هست؟ انسان به امید زنده است.

باز هم می گویم بیایید قوانین بازی را رعایت کنیم. بیایید ما مثل آن ها نباشیم. تهمت نزنیم، خودمان دادگاه نشویم، بی حکم و دلیل و مدرک بازداشت نکنیم، دروغ سازی نکنیم و ... .

می گویند کشته شدن انسان بی گناه در خیابان ها بده و ...، اما به نظر من "بی گناه" را باید برداریم از کنارش. از نظر من همین که انسان ی این چنین کشته شد، ظلمی شده. اصلا هم مهم نیست کیست و چی فکر می کند. البته بدیهی است که رفتار زیبا و مدنی و خواسته ی بزرگ و ساده ی یک شهروند وقتی باعث کشته شدنش شود بسیار ناراحت کننده تر است. اما آنچه مهم تر است خود انسان است.
قرن هاست که کنار هم زیسته ایم و یاد گرفته ایم که جامعه برای راحتی بیشتر خودمان به قانون نیاز دارد. این روزها هم برای باز پس گرفتن حقوق قانونی مان است که یک وقت سکوت می کنیم و وقت دیگری فریاد می زنیم و ... . همین قانون است که به ما حق رای داده است. نمی شود گزینشی عمل کرد از قانون حق رای را خواست اما مجازات قانونی را نخواست.

اگر به خودمان اجازه دادیم مجازات کنیم یعنی قوانین بازی را به هم زده ایم و به حریف هم اجازه داده ایم که قانون دیگری را در بازی به هم بزند. یادمان نرود با یک بازی خوب، آشنایی با تمامی قوانین بازی و رعایت آن و کمی صبر حتا اگر حریف متقلب و به ظاهر قوی باشد، می شود بازی را برد.