ديدن صحنه ي قطع كردن يه درخت خيلي غم انگيزه. خصوصا كه اون درخت توي يه فضاي سبز كوچك تو تهران شلوغ و كثيف باشه.

دلم خيلي گرفت. همين الان صداي يه بولدوزور رو شنيدم كه آمده (براي ساختمان سازي) دوتا باغچه رو بكنه. از صبح يه سري كارگر داشتند درخت هاي يكي از باغچه ها (اون هايي كه هنوز بگي نگي نهالند) رو مي كندند كه تو يه باغچه ي ديگه بكارند. اما اون هايي كه كلفت بودند رو ديگه نتونستند و الان اين آقاي بولدوزور آمد و كند...

صداي ناله ي درخت هايي كه كنده مي شند رو مي شنوم، اون هم درخت چنار! اميدوارم اين ميون با درخت گردوهه ي قديمي كار نداشته باشند... متاسفانه انگار بالاخره وقت رفتنش داره مي رسه.